Tłumacznie pochodzi z translate.google.com.
Oficjalna wersja angielska portalu w przygotowaniu.

GTranslate

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A
ACCESS UPJP2

Sylabus

Cheironomia Chorału gregoriańskiego (2017/18)


drukuj sylabus

Sylabus

Sylabus

Wymagania wstępne

opanowanie wiedzy teoretycznej i praktycznej cheironomii chorału gregoriańskiego w stopniu pozwalającym ma swobodne poruszanie się po problemach z zakresu przedmiotu

Cele

Po poznaniu historii, teorii oraz zasad semiologii gregoriańskiej student uczy się cheironomii (dyrygowania chorałem). Poznanie zasad dyrygowanie chorałem.

Treści kształcenia

T_1 Sposoby dyrygowania chorałem gregoriańskim
T_2 Poznanie interpretacji chorałowej (różne wykonania w świecie)

Efekty kształcenia

WIEDZA
Ew_1 Zna podstawowy repertuar związany ze studiowaniem kierunku muzyka kościelna
Ew_2 zna elementy dzieła muzycznego oraz rozumie ich wzajemne relacje

UMIEJĘTNOŚCI
Eu_1 Zna i wykonuje reprezentatywny repertuar związany ze studiowaniem kierunku muzyka kościelna; ma doświadczenie w wykonywaniu repertuaru w różnych stylach
Eu_2 Jest biegły w zakresie słuchowego rozpoznawania materiału muzycznego, zapamiętywania go i operowania nim

KOMPETENCJE
Ek_1 Uczestniczy w działaniach na rzecz zachowania dziedzictwa chrześcijańskiego i kulturowego regionu, kraju i Europy

Metody dydaktyczne

M_1 wykład problemowy
M_2 wykład konwersatoryjny
M_3 wykład z prezentacją multimedialną wybranych zagadnień
M_4 praca z tekstem i dyskusja
M_5 rozwiązywanie zadań
M_6 praca w grupach
M_7 prezentacja nagrań CD i DVD

Sposoby sprawdzania i warunki zaliczenia

W_1 kolokwium ustne
W_2 kolokwium pisemne
W_3 testy ewaluacyjne
W_4 prezentacja wybranego materiału chorałowego (interpretacja)
W_5 przesłuchania

Semestr kończy się zaliczeniem z oceną. Warunkiem zliczenia jest uczęszczanie na zajęcia – kontrola obecności oraz osiągnięciem wszystkich założonych efektów kształcenia

Lektury podstawowe

1. Cardin E., Semiologia gregoriańska, Kraków 2000.
2. Graduale Triplex, Solesmes 1979.
3. Hinz E., Chorał gregoriański, Pelplin 1999.
4. Tyrała R., Chorał gregoriański wciąż pierwszym śpiewem Kościoła, Anamnesis 26(3)2001, s. 49-60.

Lektury uzupełniające

1. Bernagiewicz R., Tradycja ustna chorału gregoriańskiego wobec gwidońskiej diastematii liniowej, LS 6(2000), nr 1, s. 99-106.
2. Chwałek J., Chorał gregoriański, Notacja, EK t. 3, Lublin 1989, kol. 224-225.
3. Hinz E., Zarys historii muzyki kościelnej, Pelplin 2000
4. Lewkowicz W., Muzyka sakralna, Warszawa 1961.
5. Łaś J., Tonalność melodii gregoriańskich, Kraków 1965.
6. Pawlak I., Formy chorału gregoriańskiego w polskojęzycznych obrzędach po Soborze Watykańskim II, LS 4(1998), nr 1(11), s. 73-99.
7. Pikulik J., Wykonanie chorału gregoriańskiego, Canor II 3(1992), s. 3-4.
8. Siekierka I. H., Rytm w chorale gregoriańskim, LS 8(2002), nr 1(19), s. 75-87.
9. Siekierka I. H., Znaczenie artykulacji neumatycznej w chorale gregoriańskim, LS 6(2000), nr 1, s. 85-97.
10. Sunol G. M., Zasady śpiewu gregoriańskiego, Poznań 1956.
11. Turco A., Il canto gregoriano, toni e modi, Roma 1996.
12. Turco A., Starorzymski śpiew liturgiczny versus, LS 9(2003), nr 2(22), s. 411-421.