Tłumacznie pochodzi z translate.google.com.
Oficjalna wersja angielska portalu w przygotowaniu.

GTranslate

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A
ACCESS UPJP2

Patronaty naukowe

Wirtualny spacer

Uczelnia w mediach

Sylabus

Problem eidos w filozoficznej myśli Platona, cz. 2 (2018/19)


drukuj sylabus

Sylabus

Sylabus

Wymagania wstępne

Student:
1. zna idee i argumenty filozofów greckich – F1K_W03
2. czyta i interpretuje teksty poszczególnych filozofów greckich (w szczególności Platona) w oparciu o znane sobie doświadczenie rzeczywistości – F1K_U03
3. poprawnie stosuje poznaną grecką terminologię filozoficzną – F1K_U05

Cele

1. Po ukończeniu kursu student będzie posiadał prawidłowe rozumienie greckiego pojęcia eidos, oraz rozeznanie należytych kontekstów i powodów, w jakich i dla których pojawia się ono w myśli Platona i jego poprzedników.

2. W toku wykładu uzyska właściwą filozoficzną perspektywę dla własnego poszukiwania odpowiedzi na pytania:
- jak można rozumieć przypisywaną Platonowi powszechnie teorię idei;
- czego i kogo może w istocie dotyczyć krytyka, jaką wobec Akademii podjął Arystoteles;
- w jakim zakresie myśl Platona została faktycznie podjęta później, w ramach medio- i neoplatonizmu, oraz w myśli wczesnochrześcijańskiej.

Treści kształcenia

Wykład koncentruje się na analizie poglądów Platona, pozostawionych w jego w dialogach (m.in. Fedon, Fajdros, Menon, Teajtet, Sofista, Parmenides, Fileb, Timaios, Politeia) i innych jego pismach (List VII). Poglądy te będą odczytywane w perspektywie myśli jego poprzedników: orfików, jończyków i pitagorejczyków, Heraklita, Parmenidesa i eleatów, sofistów, Gorgiasza z Leontinoi, Anaksagorasa. Taka perspektywa pozwoli uchwycić właściwy kontekst, w jakim pojęcie eidos pojawia się u Platona w związku z jego analizami odnośnie duszy, umysłu i porządku. Na zakończenie zostanie podjęta próba odpowiedzi na pytanie o właściwe znaczenie i funkcję idei dobra.

Część II (semestr letni):
7. Dialektyka u Platona, jej właściwy zakres i treść;
8. Rozumienie drogi badania hos estin i jej rezultatu (eon) u Parmenidesa z Elei; znaczenie zasady tożsamości einai i noein;
9. Problem sofistycznego me on; stosunek Platona do eleatów i Gorgiasza;
10. Platońska nauka o największych rodzajach jako znakach.
11. Znaczenie dialektycznej zasady methexis;
12. Stosunek eidos do to on, hipotezy dialogu Parmenides;

Efekty kształcenia

Wiedza:
1. Student dysponuje uporządkowanymi i szczegółowymi wiadomościami dotyczącymi greckich terminów: eidos, idea oraz innych, m.in. psyche, nous, kosmos oraz sposobu, w jaki posługuje się nimi Platon.
2. Zna szczegółowo poglądy Platona, pozwalające odpowiedzieć na pytanie, jakie jest właściwe znaczenie i funkcja terminu eidos w sposobie jego myślenia– F1K_W21; F2K_W05

Metody dydaktyczne

1. Przedstawienie tez w ramach wykładu wprowadzającego,
2. Dyskusja na temat wygłoszonych tez.

Sposoby sprawdzania i warunki zaliczenia

Egzamin ustny na końcu semestru. Na egzaminie obowiązuje:
1. znajomość treści wykładu,
2. umiejętność formułowania tez i wniosków dotyczących treści wykładu.

Lektury podstawowe

1. Platon, Fedon, Fajdros, Menon, Teajtet, Sofista, Parmenides, Fileb, Timaios, [w:] Dialogi, t. 1-2, tłum. W. Witwicki, Kęty 1999.
2. Platon, Państwo, tłum. W. Witwicki, Kęty 2003.
3. Platon, Prawa, tłum. D. Zygmuntowicz, Kęty 2017.
4. Platon, Listy, tłum. M. Maykowska, Warszawa 1987.

Lektury uzupełniające

1. Krokiewicz A., Zarys filozofii greckiej, Warszawa 2000.
2. Stróżewski W., Wykłady o Platonie. Ontologia, Kraków 1992.
3. Gadamer H.G., Idea dobra w dyskusji między Platonem a Arystotelesem, tłum. Z. Nerczuk, Kęty 2002.
4. Blandzi S., Heneologia, meontologia, dialektyka. Platońskie poszukiwanie ontologii idei w „Parmenidesie”, Warszawa 1992.
5. Blandzi S., Posłowie. …magis amicus Plato Tubingensis, [w:] H. Krämer, Fichte, Schlegel i infinityzm w interpretacji Platona, tłum. A. Gniazdowski, Warszawa 2006, s. 75-94.
6. Dembiński B., Teoria idei. Ewolucja myśli platońskiej, Katowice 2004.
7. Gródek W.K., Rozumienie eon i noein u Parmenidesa, Kraków 2003.
8. Rodziewicz A., Idea i forma. IDEA KAI EIDOS. O fundamentach filozofii Platona i presokratyków, Wrocław 2012.
9. Pradeau J.-F., Le forme e le realtà intellegibili. L’uso platonico del termine EIDOS, [w:] Eidos – Idea. Platone, Aristotele e la tradizione platonica, ed. F. Fronterotta, W. Leszl, Sankt Augustin 2011, s. 74-89.
10. Ross D.W., Plato’s Theory of Ideas, Oxford 1953.