Tłumacznie pochodzi z translate.google.com.
Oficjalna wersja angielska portalu w przygotowaniu.

GTranslate

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A
ACCESS UPJP2

Wykopaliska w Mirosławcu 2013 r.

Prace na terenie założenia pałacowego w Mirosławcu prowadzono w latach 2013 – 2014. Były to pierwsze badania prowadzone na taką skalę na terenie tego obiektu. Niewielkie prace archeologiczne przeprowadził Tadeusz Nawrolski w maju 1971 roku. Nie rozstrzygnęły one jednak podstawowej kwestii, a mianowicie lokalizacji starszego zamku wzniesionego przez rodzinę Wedlów, ani jego genezy.

Źródła historyczne dotyczące początków Mirosławca są wyjątkowo skąpe, stąd początki miasta, jak i zamku, są trudne do ustalenia. Pod koniec XIII i na początku XIV wieku ziemia wałecka opanowana została przez margrabiów brandenburskich, którzy założyli tu tzw. Nową Marchię Brandenburską. Na zajętych terenach osadzano rycerzy, których zadaniem było skolonizowanie i zagospodarowanie nowo zdobytych ziem. Niejasne są okoliczności powstania mirosławieckiego zamku. Jego wzniesienie przypisuje się Janowi i Henrykowi von Wedel lub ich bezpośrednim potomkom. W roku 1375 zamek miał być wymieniony wśród dwunastu najważniejszych siedzib obronnych należących do rodziny von Wedel. Nie znamy jego wyglądu i rozplanowania, również jego lokalizacja pozostawała do niedawna sprawą sporną. Pierwsze wzmianki na temat zamku pochodzą dopiero z XVI wieku. W roku 1571 Elżbieta, jedyna córka Jerzego (wnuczka Jakuba, prawnuczka Sulisza, panów na Frydlandzie) poślubiła Henryka Blankenburg. Wedle A. Ulbrichta, roku 1576 Jerzy von Wedel przekazał w formie posagu zamek, miasto oraz cały klucz majątkowy swemu zięciowi. Informacja o tym wydarzeniu jest kolejną potwierdzoną wzmianką o zamku w Mirosławcu. Zachowane źródła wskazują jednak, że do ostatecznego podziału dóbr doszło dopiero w roku 1599. Historię pierwszego zamku zakończył wielki pożar: 9 maja 1719 roku, przypuszczalnie w domu Löffelbein’a o drugiej godzinie popołudniu wybuchł pożar z wielką siłą, który pochłonął całe miasto, tak że nie została ani jedna stajnia czy obora. Wraz z całym miastem spłonął zamek. Miasto wkrótce odbudowano. Jednak z decyzją o odbudowie zamku zwlekano dwanaście lat, bowiem dopiero w roku 1731 hrabia Dionizy von Blankenburg rozpoczął budowę nowego założenia. Wiele wskazuje na to, że zamek zaczęto wznosić na zupełnie nowym miejscu. Dionizy von Blankenburg kazał bowiem kłaść fundamenty pod nowy pałac na terenie bagnistym, gdzie zwykle ludzie chodzić nie mogą. Budowę zamku ukończono w roku 1738. Został on zrealizowany wedle pierwotnego projektu. Zamek stanął pośrodku czworobocznego dziedzińca z bastionami w narożnikach, w rzucie prostokątny, wydłużony w kierunku północ-południe, dwukondygnacjowy, ze stosunkowo wysokim cokołem (suterena). W ryzalit zachodni wtopiono wieżę zwieńczoną wieżyczką, po drugiej stronie odpowiadał jej centralny, trzykondygnacjowy ryzalit elewacji wschodniej. Wydzielone boniowanymi lizenami ryzality boczne obu elewacji były pozorne. W latach1743 - 1745 dobudowano pawilony boczne (od strony północnej i południowej). W rezultacie powstała okazała budowla nawiązująca stylowo do baroku holenderskiego.  Zamek spłonął w roku 1890 i nigdy nie został odbudowany. Pozostały sterczące ruiny, ale i te wkrótce rozebrano.

W „Leksykonie Zamków Polskich”, przy opisie mirosławieckiego zamku, autorzy zapisali następującą uwagę: Dzieje mirosławieckiej siedziby, mimo przeprowadzenia w 1971 wstępnych prac wykopaliskowych, oczekują badacza, który wyjaśni początki pałacu i być może powiąże je z zamkiem średniowiecznym.  W roku 2013 badania prowadzono w partiach przyziemia i fundamentów pałacu zniesionego do dzisiejszego poziomu gruntu, na podstawie wstępnej prospekcji terenowej oraz analizy ikonografii i literatury przedmiotu, dzięki czemu ustalono domniemany rzut pałacu. Dokonano też wstępnego rozwarstwienia odkrytych reliktów murowych.

Prace archeologiczne prowadzili: dr Sławomir Dryja i Dariusz Osiński.

W wykopaliskach wzięli udział studenci historii sztuki i ochrony dóbr kultury Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie: Małgorzata Dereszowska, Joanna Droździk, Maria Działo, Dominika Dźwierzyńska, Kamil Gibas, Patrycja Gdowska, Aleksandra Hola, Justyna Kaczmarczyk, Marta Kamińska, Kamila Kulczycka, Martyna Młodzianowska, Anastazja Nosal, Martyna Pindel, Karolina Płużek,  Róża Puchała,  Piotr Solarz, Karolina Wawok, Justyna Wieczorek, Piotr Zając, Ewelina Żurek. Znaczącego wsparcia pracom udzieliła Gmina i Miasto Mirosławiec, własnością którego jest badany obiekt.

Więcej o badaniach archeologicznych w Mirosławcu,  w pliku poniżej:

Zamek w Mirosławcu w świetle badań przeprowadzonych w 2013 roku